DRB 25 jaar — Alumni aan het woord

DRB 25 jaar — Alumni aan het woord

In het kader van het 25-jarig jubileum blikt DRB samen met oud-medewerkers terug op bijzondere herinneringen, waardevolle lessen en de sfeer van toen. In deze reeks komen collega’s van toen aan het woord over wat hun tijd bij DRB voor hen heeft betekend.

In dit deel aan het woord: Sjoerd Pals

Van studentenbijbaan naar een carrière als M&A-advocaat

Hoe een tuin in Den Haag de koers van zijn carrière bepaalde

Twee keer per week stapte Sjoerd Pals in Leiden op de trein naar Den Haag. Hij studeerde rechten in Leiden. Had een baan naast zijn studie bij DRB. Nu werkt hij als advocaat bij deBreij, een boutique M&A-kantoor in Amsterdam.

De start bij DRB

Sjoerd kwam bij DRB via een studiegenoot, Gijs de Koning, die er al werkte. De tip was helder: ze zoeken mensen die het serieus nemen. Van zijn studiegenoot had hij al begrepen dat er hoge verwachtingen waren en dat men er waarde aan hechtte dat je die nakwam. De sollicitatieprocedure bevestigde het beeld: twee formele rondes. Sjoerd was er klaar voor. Hij was tweedejaarsstudent en werd aangenomen.

De juridische markt leren kennen

Een belangrijk deel van zijn werk bij DRB bestond uit het in kaart brengen van de juridische markt: welke kantoren zijn er, wie werken er, wat is hun profiel? Voor DRB was dat waardevolle marktkennis. Voor Sjoerd bleek het een bijzonder leerzame exercitie. “Daardoor kende ik die hele juridische markt. Van naam, maar ook van de verhalen die rondgingen. Van: daar werken dat soort mensen, daar is zo’n cultuur.”
Naast de inhoud leerde hij bij DRB ook wat het betekent om professioneel te functioneren. De normen, de omgangsvormen, de etiketten van de advocatuur. Wie je bent buiten de collegezaal versus wie je bent tegenover een opdrachtgever. “Ze probeerden echt te spiegelen aan wat de normen en waarden waren op een advocatenkantoor.”

Vrienden in de trein

Wat de periode bij DRB voor Sjoerd ook kleurde, was de sociale kant. Hij kon steeds meer mensen aandragen. Op den duur reden ze met drie, vier, soms vijf vrienden samen in de trein vanuit Leiden. “Dat was eigenlijk altijd met plezier.”
Toch was het geen makkelijke baan. Twee dagen per week vroeg op, in de trein, serieus aan het werk terwijl het studentenleven ’s avonds zijn eigen ritme had. Maar het gevoel dat hij er iets aan had, motiveerde hem. “Het idee dat het mij verder bracht, maakte dit een mooie baan. Andere banen naast de studie waren misschien makkelijker, dichterbij, maar daar word ik in mijn carrière niet beter van.”

Het gameplan

Toen Sjoerd zijn stages wilde gaan lopen, vroeg hij DRB om advies. Het antwoord was concreet en doordacht: begin bij een midmarket-kantoor in Nederland, ga daarna naar een Nederlands topkantoor, dan naar een internationaal topkantoor. “Dan heb je de hele toplaag van de Zuidas gezien.” Hij volgde het plan. Eerst Lexence, dan Stibbe, dan Freshfields. “Er zat echt een goede gedachte achter. Ze kennen die markt gewoon goed.”
De begeleiding ging verder dan kantooradvies. Bij sollicitaties dachten Robert en Stephan ook mee over houding en presentatie: hoe positioneer je jezelf bij dit type kantoor, wat past bij die cultuur? “Waardoor je altijd goed beslagen ten ijs kon komen.”

De tuin in Den Haag

Na twee masters, drie stages en uitstekende cijfers solliciteerde Sjoerd bij drie grote Zuidas-kantoren. Telkens kreeg hij een vergelijkbare reactie: sterke papieren, maar de overtuiging dat dit specifiek de plek was waar hij wilde werken, kwam onvoldoende over. Een onverwachte uitkomst voor iemand die zijn voorbereiding serieus had genomen.
“Hij belde Robert voor advies. Die zei: kom vrijdagmiddag naar Den Haag, dan bespreken we het rustig.” In de tuin, die zomer, namen Robert en Stephan rustig de tijd voor hem. Ze begonnen met een open vraag: wat vind jij eigenlijk belangrijk in een baan? Gezien worden. Eigen verantwoordelijkheid. Commerciële vrijheid. Jezelf kunnen zijn. Vanuit die antwoorden stelden ze een vraag die het gesprek een andere kant op stuurde: sluit wat jij zoekt eigenlijk aan bij hoe het er bij die grote kantoren aan toe gaat?
Robert en Stephan stelden vragen, luisterden, en hielpen hem zijn eigen antwoorden scherper te krijgen. Wat daaruit naar boven kwam, verraste hem zelf ook: de grote Zuidas-kantoren pasten misschien helemaal niet zo goed bij wat hij zocht. “Dat besef had ik daar voor het eerst. Dat ik niet per se op zoek was naar de Zuidas, maar naar de beste plek voor mij.” Robert en Stephan wezen hem in de richting van boetiekkantoren in de M&A-midmarket. De beste plek voor hem, dachten zij, was deBreij. Bij het eerste gesprek was daar direct de match.

Iets teruggeven

Het contact met DRB stopte niet bij zijn vertrek. Robert, Stephan en Toon bleven volgen hoe het ging, vroegen hoe hij er bij stond. “Dat vind ik wel bijzonder. Ze vinden het mooi om te zien als jongens die bij hen hebben gewerkt de advocatuur ingaan.”
Die betrokkenheid ging ook de andere kant op. Toen zijn team vorig jaar zomer extra ondersteuning nodig had, dacht Sjoerd aan DRB. Hij legde het voor, er werd over gesproken, en uiteindelijk leverde DRB enkele maanden een M&A-interimmer. Voor beide partijen een goede uitkomst.

Wat hij DRB toewenst

Voor DRB wenst Sjoerd vooral dat ze blijven doen wat ze goed doen: meebewegen met de markt zonder zichzelf te verliezen. “Ik heb het idee dat ze zichzelf steeds opnieuw heruitvinden. Ze gaan mee met de tijd, ze zien wat verschillende generaties nodig hebben. Ik hoop dat ze die flexibiliteit kunnen blijven vasthouden.”
En voor studenten uit Leiden is zijn boodschap helder: “Het is voor studenten gewoon echt een goede plek om het werkende leven te leren kennen. Als ik jongens in mijn oude studentenhuis spreek, raad ik ze aan om daarheen te gaan.“ Precies zoals hij zelf ooit deed — gewoon in pak, en om acht uur met de trein naar Den Haag.